Ze was amper 5 jaar en zo klein en fragiel, ze is op 29/9/2003 rond 23.45 uur overleden. Bij het minste stond ik al bij de dierenarts zelfs toen ze in een netel gelopen had waarbij haar pootje pijn deed. Alles stond thuis in teken van haar. Overal was ze bij. Ze gingen mee winkelen, naar de bakker, op restaurant, op vakantie, enz…we lieten haar nooit alleen achter. Zij was werkelijk onze kleinste thuis.
Maar op zondagmorgen 28/9 begon ze doelloos licht jankend rond te lopen in huis. Een beetje daarna stond ze stil en haar speeksel liep overvloedig op haar borstkastje. Onmiddellijk met haar naar de dierenarts, ik zag dat het ernstig was. De dierenarts dacht aan een hersenattaque omdat ze haar kopje constant traag van links naar rechts en omgekeerd bewoog ze hield ook haar tong half uit haar gesloten mond, het speekselen hield niet op . Maar na een telefoontje naar de dierenkliniek kreeg ze een injectie en een kalmeringsmiddel tegen epilepsie. Na drie uren toch nog gereden naar de dierenkliniek voor een tweede opinie. Maar deze konden niet meer doen omdat ze al genoeg medicijnen had gekregen en ik moest wachten tot de medicijnen hun werk deden. Heel de nacht heeft Amber niet geslapen.
Maandagmorgen terug naar de kliniek om foto’s te laten nemen omdat er gedacht werd aan een middenoorontsteking maar volgens de dierenartsen was er op de foto’s niets te zien dat wees op een ontsteking. Maar ze hebben haar toch antibiotica gegeven. Bloed werd ook genomen om dit onderzoeken maar ze gaf geen bloed en ze konden niet blijven prikken. Dus moest ik daarvoor wachten tot woensdag dan zouden ze het opnieuw proberen.
Terug thuis en maar afwachten ondertussen elk uur naar de dierenkliniek bellen met de vraag waarom het niet beter werd met haar. Als antwoord kreeg ik dat ik geduld moest hebben omdat de medicijnen hun werk nog moesten doen. Rond 23.30 uur heb ik haar zachtjes opgepakt om terug naar de dierenkliniek te gaan. Ze is overleden onderweg.
Omdat de oorzaak onbekend was en voor mij onbegrijpelijk is zij voor autopsie naar Merelbeke gebracht en nadien naar Boom voor crematie. Uit autopsie is gebleken dat ze gestorven is aan een hersenvliesontsteking tengevolge van een middenoorontsteking dit is bij mij heel hard aangekomen omdat ik daar niets van gemerkt heb. Ze speelde en blafte op de katten tot op de laatste minuut. Er waren geen voortekenen.
We missen haar enorm.
Ik hoop van harte dat ze op de plaats is zoals beschreven in het volgend gedichtje.
Er is een plaats in de hemel die Rainbow Bridge heet
Als een dier dat een hele sterke band heeft met iemand hier, overlijdt, gaat het naar de "Rainbow Bridge". Daar zijn weilanden en heuvels voor al onze speciale vrienden, zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen. Er is genoeg eten , water en zonneschijn en onze vrienden hebben het daar fijn.
Alle zieke en oude dieren hebben hun gezondheid en kracht weer helemaal terug. Zij die gewond of verminkt waren zijn weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze ons herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is een dingetje: ze missen allemaal die speciale persoon, die ze hebben moeten achtergelaten.
Ze rennen en spelen, maar er komt een dag waarop er een plotseling stil staat en in de verte kijkt. Zijn heldere ogen staan strak; zijn lichaam begint te trillen van verlangen. Opeens breekt hij los uit de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien!
En als jij en je speciale vriend elkaar eindelijk terugvinden, houden jullie elkaar stevig vast in dit vreugdevolle weerzien, om hierna nooit meer van elkaar gescheiden te zijn. Zijn kussen bedekken blij je gezicht; je handen aaien over de die lieve kop en je kijkt weer in die vertrouwde ogen, zo lang al weg uit je leven maar altijd aanwezig in je hart.
Dan ga je Rainbow Bridge over, voor altijd samen...